بر بوم خیال

قلم را بر می دارم و آرزوهایم را نقاشی می کنم، اولین بار نیست که در خفا خواسته هایم را بر بوم خیال حکاکی می کنم.اتاقی با پرده های کرم می کشم و از پنجره اش تالولو خورشید را به اتاقم می آورم. مادری با نوزاد در آغوش گرفته اش را رو به روی آینه به تصویر می کشم، مادری که عشق را از دوردستها آورده ام و با اطمینان در چشمانش با رنگ قهوه ای ترسیم کرده ام.

با اندوهی از توهم مرد را در کنار زن می کشم. او در کنار زن بر روی دستهایش دراز کشیده و شیر خوردن کودکش را تماشا می کند.

با رنگی به روشنی امید کلمات را بینشان ایجاد می کنم و گوش دلشان را پر رنگ می کشم. هر جمله را با یک رنگ، مثلا با رنگ طلایی می کشم ؛  فرزند مان بهترین هدیه ای بود که با عشق تقدیمم کردی و سپس حلقه های اشک در چشم زن را با رنگی از شادی با زمینه ی  از آرامش لیمویی می کشم.

تابلوی نقاشیم تمام شده است. خوب نگاهش می کنم تا تمام قسمتهایش را با رگهای قلبم به خاطر دل بسپارم.

صدای گرفته ی پدر را از پله ها می شنوم، یاد نگاه فضول همسایه ها می افتم، صدای قدم برداشتن سخنان پدر در راه روی زیرزمین سنگین تر می شود. روسری سفیدم را بر می دارم با اشکهایم خیسش می کنم و شروع به پاک کردن نقاشیم می کنم، اول پرده ها و نور را سپس در غروب گرفته نقاشی تصویر مرد با کودکم را پاک میکنم، در ثانیه های پایانی بر صورت خفته کودک معصومم خیره می شوم و او را می بوسم. از پشت حلقهای اشکم زن را پاک می کنم و با روسریی که اکنون آغشته به رنگهای زندگیم شده است اشکهایم را نیز پاک می کنم.

صدای موسیقی را زیاد می کنم تا صدای شکسته شدن  شیشه های قلبم به گوش نرسد، با گرمی گریه هایم سردی تنهایی را نوازش می کنم، صدای پدر واضح تر و لمسی اظطرابم بیشتر می شود. سایه او پرتو نوری که از زیر در می آید رامی پوشاند .

صدای خر خر دستگیره در را می شنوم که تلاش می کند رازهایم را بر ملا کند در باز می شود و دروغ با موزیگریش پرده افکارم را کنار می زند و آرزوهایم را لخت به باد تمسخر می گیرد. و من می روم و به التماسهای کودک رویایم که می خواهد با من بیاید اعتنا نمی کنم. تا جایی دیگر دوباره آنها را با هم بکشم........

زندگی شلغمی

گاهی فکر می کنم زندگی ما آدمها مثل زندگی شلغم رویه زمینه پر از سیب زمینیه اصلا نمی دونه تو مزرعه سیب زمینی چی کار میکنه، هر وقت اینجوری می شم سعید می گه امان از روزی که آگاهیه آدم از فلسفه زندگی بیشتر شه به پوچی می رسه. زندگی شلغمی فقط واسه گذروندن زمان و به انتظار پایان نشستنه.

بدن شلغم از سه قسمت اصلی تشکیل شده یه مرکز فرماندهی که گاهی قاطی می کنه فرمانهای اشتباه می ده بهش می گن مغز انسان یه مرکز احساس که خاک تو سرش همیشه می زنه تو خاکی اونم بهش می گن قلب یه مرکز تولید مثل که احمق فکر می کنه عاشقه. بهش می گن....

ساناز فکر کرد بسه دیگه از شلغمه روی کاغذ نقاشی بیاد بیرون،  بد نیست یه کمم مثه ادما همونایی که بهش می گن انسان زندگی کنه؛ خیلی سخته موجودیت داشته باشی اما نتونی تصمیم بگیری چی باشی شلغم، آدم، پروانه ... در هر صورت مثله همیشه با صدای مادرش به خودش اومد که یه سره داد می زد ساناز سفره باید باز شه.

شلغم وار از پشت میز تحریرش بلند شد و با یه پیچ و تاب به پاهای کو تاه و زمختش رفت تو آشپزخونه.

خنده دار ترین قسمت سال اینه که بهار و فقط تو تقویم داریم یا همش زمستونه یا تابستونه گرم.

در هر صورت زندگی اینجوریه، شاید زندگی شاپرک جالب تر باشه، میشه دفعه دیگه اونو امتحان کرد. شما هم اگه زندگی جدیدی و امتحان کردید اطلاع بدید.

بازیگر

خیلی وقته که خودم هم سری به وبلاگم نزدم، راستش این چند وقته بد جوری تو دنیای واقعی گیر افتاده بودم.

این بار اومدم تا نظر  و راهکارهای شما رو در دو مورد که این روزها شاید سوال خیلی از شما هم باشه ،بپرسم.

بگذارید اول یه کم توضیح بدم که چرا می خوام نظرتون رو در مورد این مسایل بدونم؛ راستش یه چند وقتیه که با  هر کی حرف می زنم از زندگی خسته شده، انگار انگیزه کمتر شده حالا از شمایی که بهتر از من و کسانی  که دچار روزمره گی شدن فکر می کنید، می خواستم بپرسم؛

1. راه کارهای خودتون رو در مورد خوشحال بودن و خوشبخت زیستن با توجه به وضعیت کنونی جامعه بیان کنید.

2. آیا راهی برای نجات عشق که این روزها تبدیل به افسانه شده است دارید یا به نظر شما هم عشق در قصه هاست و اصلا تعریف شما از عشق چیست؟( مثل کبریت کشیدن در باد دیدنت دشوار است، من که به معجزه عشق ایمان دارم میکشم آخرین کبریتم را در باد، هرچه باد آ باد.)

تقدیر